Αρνητικά δημοσιεύματα & νοσηρή κατάσταση

Μπαίνουμε σε μια πολύ δύσκολη οικονομική περίοδο και όλοι αγωνιούν για το μέλλον της χώρας. Την ίδια στιγμή που τα δημοσιεύματα κατά της Ελλάδας πληθαίνουν, με πιο χαρακτηριστική την αντίδραση της Γερμανίας  που αρνείται να συνδράμει οικονομικά στην διάσωση της ελληνικής οικονομίας, οι εγχώριοι κυβερνώντες ψάχνουν να εξοικονομήσουν χρήματα από τις αποδείξεις και την φορολόγηση των εισοδημάτων. Κατά πόσο βέβαια θα φορολογηθούν και οι μεγαλοεισοδηματίες και τα υψηλά οικονομικά στρώματα, αυτό θα το δείξει η πορεία του κυβερνητικού σχεδιασμού. Η πραγματικότητα πάντως είναι διαφορετική. Ο τρόπος που έχουν μάθει να λειτουργούν οι πολίτες επί σειρά ετών, η συνήθεια του να μην δίνει κανείς αναφορά από το πώς χτίζει το σπιτικό του μέχρι το πως δηλώνει τα εισοδήματά του, δημιουργεί μια κατάσταση που όχι απλά δεν αλλάζει αλλά έχει εδραιωθεί εδώ και πολλά χρόνια. Μιλούν για αποδείξεις. Αλήθεια σε ποιους απευθύνονται; Μήπως στους πολίτες άλλης χώρας; Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο. Οι αποδείξεις στην Ελλάδα για την παροχή υπηρεσιών κόβονται σπάνια και με την πρώτη ευκαιρία όλοι ψάχνουν να τις αποφύγουν.  Είναι γνωστή τοις πάσι  η ρήση «με απόδειξη ή χωρίς απόδειξη;» Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Η οικονομική εξυγίανση ουδαμώς γίνεται με αυτό τον τρόπο. Τα εκατομμύρια ευρώ δεν εξοικονομούνται ούτε από τα μεσαία κοινωνικά στρώματα ούτε από την φορολόγηση των μικρών, που ούτως ή άλλως στενάζουν υπό το βάρος του οικονομικού αδιεξόδου σε μια χώρα που δεν φωτογραφίζει τους πρωταίτιους της κρίσης. Αλήθεια πότε θα ασκηθεί κάποιος στοιχειώδης έλεγχος στις τράπεζες που με τους τόκους επί των πιστωτικών καρτών μέχρι τον δανειακό εγκλωβισμό και την εκβιαστική συμπεριφορά λόγω των αναγκών που αντιμετωπίζει ο κόσμος, περισφίγγουν τον κλοιό που αφορά τις οικονομικές δραστηριότητες; Πότε θα επέμβει αποτελεσματικά το κράτος στα ασύδοτα κέρδη των τραπεζών και την οικονομική αφαίμαξη του πληθυσμού; Ή μήπως το κράτος δεν επιθυμεί την επέμβαση αυτή; Η πρόσφατη οικονομική ενίσχυση στις τράπεζες απέδειξε του λόγου το αληθές. Επιβεβαίωσε το γεγονός ότι η επίσημη Πολιτεία αδυνατεί να πάρει αποτελεσματικά μέτρα υπέρ των πολιτών και εξαρτάται άμεσα από την τραπεζική κερδοφορία. Διαμαρτύρονται οι πολίτες για τα ελλιπή μέτρα κατά της κερδοσκοπίας, του άκρατου πλουτισμού και της ακατάσχετης εκμετάλλευσης και έχουν δίκιο. Μετρούν τις οικονομίες τους και καταγράφουν τις ανάγκες τους που είναι πάμπολλες και σε πολλά επίπεδα. Η Πολιτεία όμως δεν θέλει να βοηθήσει. Ο εμπορικός κόσμος στενάζει υπό το βάρος της συνεχιζόμενης κρίσης. Οι επιχειρήσεις και ειδικά οι μικρομεσαίες που είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους ανησυχούν για το μέλλον. Το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Αθηνών (ΒΕΑ) επισημαίνει οι ελεγκτικοί μηχανισμοί πρέπει να στοχεύουν στην εξεύρεση φορολογικής ύλης που διαφεύγει και να μην ασκήσουν περαιτέρω πίεση στις φορολογικά συνεπείς επιχειρήσεις. Ο προβληματισμός και η ανησυχία επικεντρώνεται στο κατά πόσο τα νέα μέτρα θα μπορούσαν εύκολα και άμεσα να εφαρμοστούν, διότι εάν οι συζητήσεις δεν καταλήξουν σε ολοκληρωμένη εφαρμογή ενός νέου συστήματος με νέα αντίληψη και ανάλογη δημιουργία υποδομής, θα κινούμαστε στο ίδιο «κυνήγι μαγισσών» και μάλιστα σε μεγαλύτερους κύκλους φορολογικών απωλειών γιατί φορολογική πίεση δίχως τη λειτουργία δίκαιου, απόλυτα μελετημένου και ολοκληρωμένου συστήματος, θα δημιουργήσει νέες παράπλευρες απώλειες. Στο ίδιο περίπου μήκος κύματος, ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης, υπογραμμίζει ότι οι παράνομοι εδώ και χρόνια δρουν σχεδόν ανενόχλητοι, χωρίς να πληρώνουν φόρους, κερδοσκοπούν σε βάρος των καταναλωτών, του υγιούς εμπορίου, της τοπικής κοινωνίας, της Ελληνικής οικονομίας και της απασχόλησης. Θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αποδυναμώνουν το νόμιμο στεγασμένο υγιές εμπόριο και φυσικά αδιαφορούν για την ποιοτική κατοχύρωση, την υγεία και την ασφάλεια του καταναλωτή. Ενώ η επιδείνωση των δεικτών ασφυξίας στην αγορά και η κατακόρυφη μείωση των πωλήσεων οδηγούν μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις στο χείλος της καταστροφής, με σοβαρότατες επιπτώσεις στην απασχόληση, το παρεμπόριο ανθεί. Ως εκ τούτου, θέμα μέγιστης πολιτικής σημασίας, αποτελεί  η εξάρθρωσή του. Παραεμπόριο λοιπόν και ακατάσχετη κερδοσκοπία αποτελούν για τα επιμελητήρια και τους εμπορικούς συλλόγους το αγκάθι για την επιτυχή εφαρμογή των νέων οικονομικών πολιτικών. Η όποια καταπολέμησή τους απαιτεί επαναστατικά μέτρα και άμεσες πολιτικές. Η κυβέρνηση εξήγγειλε κάποια μέτρα που όμως δεν επαρκούν. Χρειάζεται περισσότερη θέληση και διάθεση σύγκρουσης με τα μεγάλα συμφέροντα. Συνήθως όμως αυτά ανεβοκατεβάζουν τις κυβερνήσεις. Και η εκάστοτε κυβέρνηση αποφεύγει να εμπλακεί μαζί τους σε οποιαδήποτε συγκρουσιακή περιπέτεια. Και ο κύκλος της διαφθοράς και της συναλλαγής ανακυκλώνεται. Και κανείς δεν θα πρέπει να παραπονείται για τα δυσφημιστικά για την χώρα μας δημοσιεύματα του ξένου τύπου. Που στο κάτω - κάτω δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να αποτιμούν μια χρόνια νοσηρή οικονομική κατάσταση.

Αυστηροί έλεγχοι & παραβιάσεις δικαιωμάτων

Πολύ σοβαρή και άκρως ανησυχητική εξελίσσεται η κατάσταση με τους ελέγχους στα αεροδρόμια μετά την αποτυχημένη ενέργεια ανατίναξης του  αεροσκάφους της αμερικάνικης εταιρείας Delta Airlines στις ΗΠΑ. Οι έλεγχοι στα ευρωπαϊκά αεροδρόμια γίνονται  πλέον πιο αυστηροί μετά τις αφόρητες πιέσεις των Αμερικανών. Η κυβέρνηση Ομπάμα, από την άλλη, βρίσκεται αντιμέτωπη με παρόμοια φαινόμενα σαν αυτά που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση του ρεπουμπλικάνου προκατόχου του Μπους μετά τους Δίδυμους Πύργους το Σεπτέμβρη του 2001. Αν και δεν υπάρχει καμία ομοιότητα στο μέγεθος των τρομοκρατικών ενεργειών, υπάρχει μια παρόμοια προετοιμασία για πολεμική σύγκρουση αυτή την φορά στην Υεμένη, που αναμένεται να αντικαταστήσει το Αφγανιστάν. Η όλη ιστορία όμως έχει σοβαρές  παρενέργειες και για όσους σκέφτονται να ταξιδέψουν αεροπορικώς στο εξωτερικό. Οι Ασιάτες κάνουν λόγο για ρατσισμό λόγω εμφάνισης, με πιο χαρακτηριστική την ρήση Πακιστανού σε τηλεοπτικό κανάλι ότι «εμείς υποδεχόμαστε με χαλιά τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς και εκείνοι μας αντιμετωπίζουν στα αεροδρόμια ως πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας». Και είναι αλήθεια. Πολλές είναι οι καταγγελίες που καταγράφονται ήδη στον ξένο τύπο για διακρίσεις στο επιβατικό κοινό, μετά και την τελευταία αποτυχημένη τρομοκρατική  απόπειρα. Ήδη επικρατεί μεγάλος σκεπτικισμός για τα μέτρα ασφαλείας στα αεροδρόμια πέραν των πολύ μεγάλων καθυστερήσεων που παρατηρούνται και την ταλαιπωρία που υφίστανται οι ταξιδιώτες. Έχουν λογική όμως αυτά τα μέτρα; Και κατά πόσο μπορεί να είναι αποτελεσματικά; Στην υπόθεση των νέων μέτρων που αξιώνουν ακόμη και λεπτομερές σκανάρισμα του σώματος, μπαίνουν και οι υπερασπιστές των προσωπικών δεδομένων, καθώς πλέον οι πληροφορίες που ανταλλάσσονται για το κάθε άτομο που ταξιδεύει, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε ένα απέραντο φακέλωμα, με απροσδιόριστες συνέπειες για την δικαιώματα των επιβατών (που θα πρέπει και αυτά πλέον να επαναπροσδιοριστούν) αεροπορικών εταιρειών αλλά και γενικότερα την Δημοκρατία. Πολλοί κύκλοι προειδοποιούν για ακατάσχετη συλλογή και αποθήκευση εκατομμυρίων δεδομένων και νέες εξουσιοδοτήσεις για λεπτομερείς και εξονυχιστικούς ελέγχους. Τα μέτρα στρέφονται πλέον και στα διάφορα υγρά που περιέχουν οι βαλίτσες των ταξιδιωτών αλλά και στην προοπτική εφαρμογής σκαναρίσματος γυμνού σώματος, με ότι αυτό επιφέρει στα ανθρώπινα δικαιώματα.  Η απόπειρα λοιπόν του νιγηριανού δεν επέφερε τίποτε άλλο παρά μια εντατικοποίηση των μέτρων ασφαλείας στην καλύτερη περίπτωση  ή στην χειρότερη μια ευθεία καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων. Τίποτε πλέον δεν μπορεί να κρατηθεί κρυφό και ο φόβος για τρομοκρατική ενέργεια οδηγεί σε παραλογισμό.  Βέβαια το όλο θέμα παρουσιάζεται τόσο εμπεριστατωμένα, ώστε οι πολίτες να δεχθούν αναντίρρητα τα νέα μέτρα. Τι σημαίνει όμως αυτό; Τι θα γίνει αν διαπραχθούν τρομοκρατικές ενέργειες σε λεωφορεία, τραίνα, πλοία ή αυτοκίνητα; Αν επιλεχθούν οι πλατείες, τα εμπορικά κέντρα  ή τα σχολεία ως τόποι διάπραξης τυφλών βομβιστικών ενεργειών; Θα αποκλείονται οι αγορές και θα ελέγχονται με λεπτομέρεια η κάθε κίνηση ή θα απαγορεύεται η βόλτα στις πλατείες; Έχουμε περάσει σταθερά σε άλλες εποχές. Ο φόβος της βόμβας προκαλεί αλυσιδωτές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι τυφλές βομβιστικές ενέργειες βέβαια αποτελούν την πιο απάνθρωπη μορφή παραβίασής τους. Μετά από αυτές όμως, που δεν γνωρίζουμε βέβαια αν είναι έργο φανατικών ισλαμιστών, της Αλ-Κάιντα ή μυστικών υπηρεσιών για ολοένα και μεγαλύτερο έλεγχο παγκοσμίως, ακολουθούν συνήθως μέτρα που από καιρό έχουν τεθεί επί τάπητος και περιμένουν μια αφορμή για να εφαρμοστούν. Και συνήθως τα μέτρα αυτά λαμβάνονται άμεσα και με συνοπτικές διαδικασίες χωρίς κανείς να μπορεί να αντιδράσει λόγω της καλλιεργούμενης φοβίας για διάπραξη και άλλων τρομοκρατικών ενεργειών. Εν ολίγοις, κάποιοι που δεκαετίες πριν (βλ. Όργουελ, Χάξλευ) είχαν φωτογραφίσει την μαζική επιτήρηση, βγαίνουν αληθινοί με κάθε λεπτομέρεια. Απομένει μονάχα να δούμε αν όλα αυτά τα μέτρα, πέρα από την οφθαλμοφανή παραβίαση των προσωπικών δεδομένων, θα οδηγήσουν την on – camera διαβίωση στο ζενίθ, αποσιωπώντας και τις τελευταίες φωνές διαμαρτυρίας. Γιατί ακόμη και οι διάφοροι, νομοθετικοί, δικαστικοί, νομικοί κύκλοι παρουσιάζονται πλέον διχασμένοι για το αν θα πρέπει να υπερασπίσουν την ελεύθερη διακίνηση επιβατών σε αεροδρόμια, λιμάνια και σταθμούς ή απλά στο όνομα της «τρομοκρατίας» να εξαλείψουν ή να αναγκαστούν να  παραλείψουν άρον -  άρον  άρθρα που την αφορούν άμεσα.

Δανεικά & αγύριστα!

Πενιχρά έσοδα από την Χριστουγεννιάτικη αγορά. Αυτό είναι το μήνυμα που μεταδόθηκε σχεδόν από όλους τους εμπόρους τις γιορτινές ημέρες. Χαμηλοί τζίροι, φειδωλές αγορές και περιορισμοί στις μετακινήσεις, ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά της φετινής εορταστικής περιόδου που στην χώρα μας βρέθηκε υπό την σκιά της βαριάς οικονομικής κρίσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και την ημέρα των Χριστουγέννων δεν έπαψε να γίνεται λόγος για την στενότητα των οικονομικών, την συνεχή επιτήρηση της χώρας μας από την ΕΕ, αλλά και τα χρωστούμενα από τα δάνεια που οφείλει να καταβάλλει κάποια στιγμή η Ελλάδα. Μέσα σε όλα όμως, νάσου και η κλιματική αλλαγή που έκανε αισθητή την παρουσία της τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, με υψηλές και πρωτόγνωρες για την εποχή θερμοκρασίες αλλά και απότομες αλλαγές του καιρού που συνέθεσαν ένα πρωτότυπο σκηνικό από πλευράς θερμοκρασιών. Χριστούγεννα λοιπόν και από την μια στιγμή στην άλλη η χώρα βρίσκεται στο κατώφλι της χρεωκοπίας, τουλάχιστον σύμφωνα με τα εκτενή δημοσιεύματα των ξένων εφημερίδων και περιοδικών. Όμως ο πονηρός Έλληνας λέει πως όλα τούτα είναι κατασκευάσματα των «κακών ξένων» ή «ανθελληνικές  επινοήσεις» από σκοτεινούς κύκλους. Δεν παραδέχεται πως οι κυβερνήσεις του επί σειρά ετών τον φέσωσαν για τα καλά, ούτε θέλει να αναγνωρίσει την παραμικρή του συμβολή στο κράτος της διαφθοράς που είναι στους πάντες γνωστή η παγκόσμια κατάταξή του κοντά σε απόλυτα διεφθαρμένες αναπτυσσόμενες χώρες. Ο Έλληνας σαφώς και δεν αρέσκεται σε σφιχτές οικονομικές πολιτικές για εξόφληση χρεών που επί χρόνια συσσώρευσαν οι κυβερνήσεις του δύσμοιρου αυτού τόπου.  Προτιμά τις αμπελοφιλοσοφίες και τα χωρατά τις Χριστουγεννιάτικες ημέρες παρά να δει την πραγματικότητα. Όμως κάποια στιγμή δεν θα άντεχε. Οι αγορές θα κατέρρεαν και η οικονομική φούσκα θα εκρήγνυτο. Η χώρα θα βρισκόταν νομοτελειακά σε κρίσιμη καμπή και θα κούναγε το μαντήλι στην υπόλοιπη Ευρώπη να προστρέξει για βοήθεια. Όμως πόσες φορές δεν δανείστηκε η Ελλάδα; Πόσες φορές δεν βασίστηκε στην οικονομική συνεισφορά της ΕΕ, λογαριάζοντας  χωρίς τον ξενοδόχο; Δανεικά και αγύριστα ήταν όμως όλα για τους Έλληνες. Μέχρι και υποχρέωση απέναντι στην ιστορία μας θεωρούνταν οι γενναίες ευρωπαϊκές οικονομικές αιμοδοσίες…Έλα όμως που κάποτε οι υποχρεώσεις γίνονται κανόνας και ο Έλληνας πρέπει να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη…Οι ελληνικές κυβερνήσεις βέβαια, πιστές στις προεκλογικές τους δεσμεύσεις, συνεχίζουν να τάζουν απροκάλυπτα και μόλις πάρουν την εξουσία, κάνουν πίσω. Έτσι και ο νυν πρωθυπουργός ακολουθώντας την πεπατημένη, τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, ψάχνοντας για υποστηρικτές στην Ευρώπη. Με την διαφορά ότι προεκλογικά κανείς δεν προανήγγειλε μια τέτοια κατάσταση. Φτάσαμε λοιπόν αισίως στα Χριστούγεννα όπου οι αγορές αποδείχθηκαν αδύναμες να προσελκύσουν τον καταναλωτή που έψαχνε μανιωδώς για το πιο φτηνό και συμφέρον. Ταυτόχρονα, τα πλουσιοπάροχα χριστουγεννιάτικα ρεβεγιόν για οι πρωτοχρονιάτικες φιέστες χρησίμευσαν ως στάχτη στα μάτια του κόσμου. Δεν ήταν απρόσμενες λοιπόν ούτε οι «αρπαχτές» ούτε η κατά το ήμισυ περικοπή των τιμών σε πολλά κέντρα διασκέδασης. Ο Έλληνας βέβαια, πιστός στα «πατροπαράδοτα έθιμα», τα επισκέφθηκε παρά την κρίση, μιας και η λογική του ήταν και είναι το περιβόητο «μια φορά κανείς πεθαίνει!» Με παρρησία και θάρρος ξόδεψε τα εναπομείναντα και ξανά προς τα χρέη ενσκύβει μετά τις γιορτινές αυτές ημέρες. Τελικά σε αυτό που μπορεί να βασίζεται κανείς σε τούτη την χώρα είναι μονάχα στην κοροϊδία των πολιτικών και την «παραμύθα» που καταπίνουν οι πολίτες. Έτσι όμως είναι φτιαγμένη η ελληνική κοινωνία. Και τα πράγματα δεν αλλάζουν από την μια μέρα στην άλλη. Χριστούγεννα ήρθαν, το 2010 μπήκε με τους χειρότερους οιωνούς, αλλά κάποιοι εξακολουθούν να υποστηρίζουν πως ο Έλληνας με κέφι πάλι θα τα βγάλει πέρα. Πως θα το φέρει, πως θα το οργανώσει, στο τέλος πάλι θα τα καταφέρει… Μέχρι που στο τέλος θα απηυδήσουν από την Ευρώπη και όχι απλώς θα ελαττώσουν τη ροή αλλά θα την κόψουν. Γιατί για πόσο ακόμη θα υπάρχουν σωσίβια του τύπου πως είμαστε όλοι εταίροι του κοινού ευρωπαϊκού οράματος, αλλά αντίπαλοι στη «μάσα»…Σκεφθείτε το υπεραπλουστεύοντας τα πράγματα σε μια χώρα που ζει από δανεικά και αγύριστα. Και ειδικά όταν αυτή η κολώνια κρατάει χρόνια…

Σε κίνδυνο οι δημοσιογράφοι!

Δυσκολεύει το έργο των δημοσιογράφων διεθνώς. Ολοένα και περισσότερα κράτη περιορίζουν σημαντικά την ενημέρωση, ενώ την ίδια στιγμή δεκάδες είναι οι δημοσιογράφοι που πέφτουν νεκροί από αντίπαλα πυρά στις διάφορες περιοχές των πολεμικών κρίσεων. Παράλληλα αυξάνονται και οι δολοφονικές απόπειρες εναντίον τους, ενώ πολλοί άλλοι φυλακίζονται λόγω της αποκάλυψης σκανδάλων και περιπτώσεων κρατικής διαφθοράς. Σε παγκόσμιο επίπεδο, σύμφωνα με τα στοιχεία της οργάνωσης «Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα, έχασαν την ζωή τους εντός του 2009, 76 δημοσιογράφοι. Σε πολλά μέρη του κόσμου έχει ήδη περιοριστεί η δραστηριότητα των πολεμικών ανταποκριτών και έχουν αυξηθεί κατακόρυφα οι συλλήψεις blogger. O ετήσιος απολογισμός των Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα, που αποκαλύπτει την ολοένα και μεγαλύτερη άσκηση βίας κατά δημοσιογράφων, δόθηκε στην δημοσιότητα την Τετάρτη 30/12/09. Οι δολοφονημένοι δημοσιογράφοι εντός του 2009 ξεπερνούν κατά 16 τον περυσινό αριθμό, κάτι που καταδεικνύει την ολοένα και μεγαλύτερη ασκούμενη βία κατά των ανθρώπων αυτών, που πασχίζουν με κάθε τρόπο να ενημερώσουν τον κόσμο για τα τεκταινόμενα στις εμπόλεμες ζώνες και όχι μόνο. Ένας ακόμη μεγαλύτερος αριθμός δημοσιογράφων δέχθηκε επιθέσεις ή απειλές εντός του 2009. Ο αριθμός τους έφτασε τους 1456, την ίδια στιγμή που το προηγούμενο έτος ανερχόταν στους 929. Σημαντική είναι και η αύξηση των Μέσων που υπέστησαν λογοκρισία (570 το 2009 έναντι 353 το 2008). Οι συνεργάτες των ΜΜΕ που έπεσαν θύματα απαγωγών έφτασαν τους 33. Ο κατά 27% αυξημένος αριθμός των νεκρών δημοσιογράφων οφείλεται κυρίως στον μαζικό θάνατο 30 δημοσιογράφων τον Νοέμβρη του 2009 στο νησί των Φιλιππίνων Μιντανάο.  Το γεγονός αυτό αποτελεί την μεγαλύτερη εντός μίας ημέρας καταγεγραμμένη σφαγή δημοσιογράφων από την προαναφερόμενη οργάνωση. Ιδιαίτερα επικίνδυνες χώρες για τους δημοσιογράφους, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία του απολογισμού, παραμένουν η Σομαλία (5νεκροί), το Πακιστάν (5), και η Ρωσία (5). Σε περιοχές πολέμων αλλά και σε άλλες που διεξάγονταν απλά εκλογές, πολλοί δημοσιογράφοι δέχθηκαν απειλές. Το να γράφει κανείς για μια ένοπλη σύγκρουση αποτελεί πλέον μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Οι δημοσιογράφοι που καταγράφουν τα πολεμικά γεγονότα, πέφτουν συχνά θύματα στοχευμένων επιθέσεων ή απαγωγών. Παράλληλα, πολύ δύσκολο εξακολουθεί παραμένει σε ορισμένες χώρες το έργο των δημοσιογράφων σε περιόδους εκλογών που πλέον θεωρείται  μια επικίνδυνη δουλειά, καθώς ανά πάσα στιγμή μπορεί οι δημοσιογράφοι αυτοί να καταλήξουν στη φυλακή ή το νοσοκομείο. Οι 30 νεκροί  δημοσιογράφοι στο νησί των Φιλιππίνων Μιντανάο έχασαν τη ζωή τουςτο Νοέμβριο επειδή ήθελαν να κάνουν ρεπορτάζ σχετικά με την προεκλογική εκστρατεία ενός υποψηφίου για τη διακυβέρνηση του τόπου. Στο Ιράν, πολλοί δημοσιογράφοι τιμωρήθηκαν για τα επικριτικά τους δημοσιεύματα πριν και μετά τις αμφισβητούμενες προεδρικές εκλογές του Ιουνίου με ανακρίσεις, φυλακίσεις, παρενοχλήσεις και  σοβαρές σωματικές κακοποιήσεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία πάντως, ο παγκόσμιος αριθμός συλλήψεων δημοσιογράφων έχει μειωθεί κατά ένα έβδομο. Ως εκ τούτου, ο αριθμός των συλλήψεων των bloggers και χρηστών του Διαδικτύου σχεδόν τριπλασιάστηκε. Πολλές αυταρχικές κυβερνήσεις, όπως αυτή  της Κίνας, του Ιράν ή  του Αζερμπαϊτζάν, εξήγγειλαν αυστηρές ποινές για τους χρήστες του Διαδικτύου, διότι ο Παγκόσμιος Ιστός έχει εξελιχθεί σε ένα μέσο παρότρυνσης  σε δημοκρατικές διαδηλώσεις. Να σημειώσουμε τέλος ότι  για πρώτη φορά, οι Ρεπόρτερ χωρίς σύνορα, σε ετήσιο απολογισμό τους κατέγραψαν τον αριθμό των δημοσιογράφων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Το 2009 λοιπόν, 157 συνεργάτες των ΜΜΕ εξορίστηκαν επειδή απειλήθηκε η ζωή και η ελευθερία τους. Οι δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα ανησυχούν ιδιαίτερα για την μαζική έξοδο  δημοσιογράφων και  bloggers από  καταπιεστικές χώρες όπως το Ιράν ή την Σρι Λάνκα, μια έξοδο που ουσιαστικά την προκαλούν οι ίδιες αρχές ασφαλείας ασφαλείας στην προσπάθειά τους να καταστείλουν τον πλουραλισμό και την δημόσια κριτική.

Περί του νέου έτους…

Πέρασε το 2009 και άφησε πίσω του πολλά προβλήματα, αγωνίες και άλυτα προβλήματα. Ή στην επιεικέστερη περίπτωση, δυσεπίλυτες καταστάσεις. Η οικονομική κρίση χτύπησε για τα καλά την χώρα και τα νέα δεν είναι καθόλου καλά  για το 2010. Πάραυτα, πολλοί είναι αυτοί που αισιοδοξούν πως τα μέτρα της νέας κυβέρνησης θα βοηθήσουν προς την κατεύθυνση της υπερπήδησης της κρίσης. Το 2009, μια ανάσα πριν την έλευσή του, επεφύλαξε μια οδυνηρή για το νέο κόσμο στιγμή. Ένας νεαρός, μόλις 15 ετών, έπεφτε νεκρός από πυρά αστυνομικού στα Εξάρχεια. Το θλιβερό αυτό περιστατικό πυροδότησε μεγάλες κοινωνικές εκρήξεις στην ήδη εξαντλημένη υπομονή των πολιτών που βρήκαν την ευκαιρία να δείξουν την πλήρη έλλειψη εμπιστοσύνης τους στην κυβέρνηση Καραμανλή. Η κοινωνική έκρηξη πήρε μεγάλες διαστάσεις και τα διεθνή ΜΜΕ επικέντρωσαν το ενδιαφέρον τους για καιρό στην Ελλάδα. Μπαίνοντας στο 2009, εισήλθαμε και στον πυρήνα της οικονομικής κρίσης. Παντελής έλλειψη ρευστότητας, ακάλυπτες επιταγές και κλείσιμο της κάνουλας  από τις τράπεζες παρά το γεγονός ότι ενισχύθηκαν γενναία από το κράτος, προκάλεσαν αλυσιδωτές αντιδράσεις ειδικά στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που είδαν την επιβίωσή τους να κρέμεται στην κυριολεξία από μια κλωστή. Με τα χίλια μύρια όσα προβλήματα, με τα σκάνδαλα και την διαφθορά να οργιάζουν, φτάσαμε στο καλοκαίρι όπου οι ευρωεκλογές έδωσαν το πρώτο μήνυμα ήττας στην ΝΔ. Μερικούς μήνες μετά, τα σκήπτρα θα παραδίδονταν στο ΠΑΣΟΚ με ότι αυτό σήμαινε για την ΝΔ που από το συνέδριό της άλλα και την σκληρή μονομαχία των υποψηφίων αρχηγών της, Ντόρας Μπακογιάννη και Αντώνη Σαμαρά, βγήκε μάλλον  διχασμένη και λαβωμένη. Το 2009 λοιπόν ήταν καθοριστικό έτος για την ΝΔ. Ήταν η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που η ΝΔ βρέθηκε να υπολείπεται 10 ποσοστιαίων μονάδων από το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Οκτωβρίου. Παρακολουθήσαμε λοιπόν μια άρον - άρον εγκατάλειψη του προς ναυάγηση κυβερνητικού πλοίου  από τον Κώστα Καραμανλή και παράδοση της εξουσίας αβλεπτεί στον Γιώργο Παπανδρέου μετά από αλλεπάλληλα και αμφίβολης αποτελεσματικότητας ντιμπέιτ. Πράγματι, τους τελευταίους μήνες του 2009, παρακολουθήσαμε από κοντά σημαντικές μονομαχίες μεταξύ Παπανδρέου – Καραμανλή αλλά και Ντόρας – Σαμαρά. Είδαμε στο παιχνίδι να μπαίνει δυναμικά και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος όπως και ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. Έμελλε να το ζήσουμε και αυτό. Τελικά την μάχη στην ΝΔ την κέρδισε ο Αντώνης Σαμαράς. Το ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, αναλαμβάνοντας την εξουσία υπέστη στενό μαρκάρισμα από την ΕΕ και ο υπουργός Οικονομίας, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, μοίραζε την μία διαβεβαίωση μετά την άλλη στους ευρωπαίους ομολόγους του. Έτσι, με αυτά και μ΄αυτά, φτάσαμε μια ανάσα πριν το 2010, με τις ελπίδες για ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης να λιγοστεύουν και τους πολίτες να περικυκλώνονται από τους φόβους και την αβεβαιότητα για το αύριο. Το 2009 έκλεισε και με την αποτυχημένη διάσκεψη της Κοπεγχάγης για το κλίμα, εκεί όπου ουσιαστικά κανείς δεν δεσμεύτηκε για τίποτε.  Τι περιμένουμε από το 2010; Στην χειρότερη περίπτωση, κοινωνικές εκρήξεις σε πολλά μέρη του κόσμου και συνέχιση των περικοπών στον εργασιακό τομέα. Στην καλύτερη, απλά διαιώνιση των προβλημάτων με άγνωστο τέλος και συνέχιση της αοριστίας για το ξεπέρασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Το 2010 δεν φαντάζει ως έτος που θα συμβάλλει αποτελεσματικά στην ελάφρυνση από τις υποχρεώσεις των πολιτών απέναντι στο κράτος. Τουναντίον, οι υποχρεώσεις αυτές θα αυξηθούν και η φορολογία αναμένεται να δυσχεράνει περαιτέρω τους όρους διαβίωσης. Για τον κόσμο και τις ανάγκες του, το 2010  αναμένεται ιδιαίτερα δύσκολο καθώς η καταναλωτική του ισχύς θα μειώνεται μέρα με την μέρα. Την ίδια στιγμή βέβαια, τα καταναλωτικά είδη θα προσαρμόζονται αναλόγως των αναγκών του κόσμου, όμως αυτό δεν θα σημάνει και τίποτα. Χρειάζεται υπομονή και αισιοδοξία. «Που να την βρεις όμως;», σου λέει ό άλλος. Οι κυβερνώντες μιλούν για καλύτερες ημέρες που θα προκύψουν μακροπρόθεσμα. Προς το παρόν πάντως, πρέπει να καταθέσουμε τον οβολό μας για άλλη μια φορά, προκειμένου να ενισχυθεί το ταμείο που ως είθισται τις τελευταίες δεκαετίες…είναι μείον. Και βραχυπρόθεσμα, κανένα φως στον ορίζοντα, μιας και όλα μετατίθενται στο αύριο. Καλή χρονιά και κουράγιο στον αγώνα για ανεύρεση αποθεμάτων αντοχής.

Ένοπλη βία και καταστολή

Ένα ακόμη χτύπημα, αυτή την φορά στο μέγαρο της Εθνικής Ασφαλιστικής στην Αθήνα, απέδειξε ότι η ένοπλη βία είναι πανταχού παρούσα και πως η συνέχιση της αδιάλλακτης πολιτικής από μέρους του κράτους σε σχετικά θέματα αλλά και η διαιώνιση των κοινωνικών ανισοτήτων, την ευνοούν σε μόνιμη βάση. Δεν είναι το θέμα αν η εκάστοτε  οργάνωση εφευρίσκει  καινούργιους τρόπους δράσης ή αν νέες οργανώσεις εμφανίζονται με σκληρούς τρόπους και μεθόδους παρέμβασης στα πολιτικοκοινωνικά δρώμενα. Το θέμα είναι ότι η ρήση του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοίδη, ότι οι ομάδες ένοπλης βίας συνδέονται με το κοινό ποινικό έγκλημα, προκαλεί αντίθετα αποτελέσματα και οξύνει την αντιπαράθεση, καθώς ουσιαστικά εκλείπει κάθε δίαυλος πιθανού «διαλόγου» ή επικοινωνίας  μεταξύ της επίσημης πολιτείας και των «ανταρτών πόλης». Το λέω αυτό γιατί  κάποτε στην Γερμανία επί εποχής RAF και ειδικά στα τελευταία χρόνια δράσης της οργάνωσης, είχε ξεκινήσει κάποιας μορφής διάλογος ανάμεσα στην γερμανική κυβέρνηση και την οργάνωση, με υποσχέσεις για χαμηλότερες ποινές σε περίπτωση παύσης της δράσης, αλλά και ομολογία της οργάνωσης ότι η συνέχιση της δράσης της είναι αδιέξοδη. Φυσικά αυτό απαιτεί και κάποιας άλλης μορφής αντιμετώπιση της κατάστασης και από την πλευρά των ένοπλων οργανώσεων επαναστατικής βίας και όχι μονομερείς υποχωρήσεις από την πλευρά του επίσημου κράτους. Στην Ελλάδα όμως, όταν ακόμη δεν έχει διαχωριστεί η πολιτική  βία από το κοινό ποινικό έγκλημα, και από τα στόματα υπουργών ακούγονται κατά καιρούς ρήσεις περί «κλεφτρονιών» και «ληστών» χωρίς  κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο, μοιραία οι ελπίδες παύσης της ένοπλης βίας  ή ατομικής τρομοκρατίας, αν θέλετε, εκλείπουν οριστικά. Η κάθε οργάνωση που διεκδικεί την κοινωνική της παρέμβαση με βόμβες και πυροβολισμούς εντατικοποιεί την δράση της για να πείσει πως χτυπά την κάθε φορά «σύμβολα» του καπιταλισμού και όχι αόριστα, και το επίσημο κράτος με την αμετακίνητη θέση του  ουσιαστικά τις σπρώχνει σε αυτή την συνεχιζόμενη  δράση. Το κλείσιμο του διαλόγου και η ανένδοτη Πολιτεία σε θέματα πολιτικής βίας το μόνο που κάνει, είναι ουσιαστικά να ευλογεί τρόπον τινά παρόμοιες ενέργειες και να δρομολογεί την  καταστολή ή την περιστολή των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών. Δεν ενδιαφέρει λοιπόν τόσο πολύ αν πίσω από την πρόσφατη βομβιστική ενέργεια στην Εθνική Ασφαλιστική κρύβεται ο Επαναστατικός Αγώνας ή κάποια άλλη οργάνωση, αλλά το κατά πόσον οι ένοπλες οργανώσεις επαναστατικής βίας αναθαρρεύουν μετά τις όποιες προκλητικές ρήσεις των πολιτικών. Με λίγα λόγια, όσο κλείνει κανείς τα μάτια στο πρόβλημα των κοινωνικών ανισοτήτων και αρέσκεται στο να συνδέει το πολιτικό έγκλημα με το κοινό ποινικό, το μόνο που ουσιαστικά κατορθώνει, είναι να οπλίζει τα χέρια των αυτοαποκαλούμενων ένοπλων ανταρτών πόλης. Αυτή την εικόνα συναντάμε όλα αυτά τα χρόνια σε μια χώρα που οι ιθύνοντές της αρνούνται επί σειρά ετών όχι να συνομιλήσουν με τις ένοπλες οργανώσεις, αλλά να αφήσουν κάποια περιθώρια διαλόγου. «Δεν συνδιαλεγόμαστε με τρομοκράτες», είναι η επί σειρά ετών πολιτική απάντηση των εκάστοτε υπουργών Δημόσιας τάξης. Αποτέλεσμα, η μόνο από τύχη εξάρθρωση της 20ετούς δραστηριοποιηθείσας οργάνωσης 17η Νοέμβρη, και μετά από αυτήν, η εμφάνιση νέων πιο σκληρών οργανώσεων ένοπλης πολιτικής βίας. Τι φταίει λοιπόν; Τι είναι αυτό που συνεχίζει να οπλίζει τα χέρια ανθρώπων που συγκρούονται τοιουτοτρόπως με το κράτος; Σίγουρα όλα θα ήταν διαφορετικά αν το επίσημος ελληνικό κράτος άλλαζε κάποια στιγμή την φρασεολογία του. Η εμπειρία από την γειτονική Ιταλία με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, την Γερμανία με την RAF, την Ισπανία με την ΕΤΑ αλλά και την Ιρλανδία με τον ΙΡΑ, ο τρόπος που αυτά τα κράτη έκλεισαν το κεφάλαιο «ένοπλη πολιτική βία», θα μπορούσε να καταστεί χρήσιμο εργαλείο στους εγχώριους λαλίστατους υπουργούς. Αλλά εδώ όχι απλά δεν ανοίγεται κάποιας μορφής διάλογος, αλλά όσο παράλογες είναι οι ρήσεις των εκάστοτε υπουργών που βυθίζουν τον κόσμο στην ιστορική αμάθεια, άλλο τόσο παράλογες είναι και οι ενέργειες των αυτοβαπτιζόμενων ένοπλων επαναστατών που διεκδικούν μια θέση στο Πάνθεον της «επαναστατικής ιστορίας» . Δεν είναι λοιπόν παράξενο που είμαστε το μόνο κράτος στην Ευρώπη όπου ακόμη βρίσκει έδαφος δράσης το πολιτικό έγκλημα. Τα χτυπήματα, καθώς φαίνεται, θα συνεχιστούν και ίσως αποβούν μοιραία στο μέλλον και για κάποιους αθώους πολίτες. Όσο είναι καιρός λοιπόν θα πρέπει να γίνει κάτι ώστε να προληφθεί το κακό που δεν σταματά στην δυσφήμιση της χώρας  αλλά επεκτείνεται σε πολλούς νευραλγικούς τομείς του ελληνικού κράτους. Ο διάλογος για την ατομική τρομοκρατία θα πρέπει κάποια στιγμή να ανοίξει σε όλα τα επίπεδα και τα στρογγυλά τραπέζια δεν θα πρέπει να εξαντλούνται στο αν το κοινό έγκλημα ταυτίζεται με το πολιτικό, αλλά στο κατά πόσο μπορούν να εξαλειφθούν οι κοινωνικές αδικίες που θα κάνουν αχρείαστη την όποια ένοπλη πολιτική βία. Που σε τελική ανάλυση το μόνο που κάνει είναι να συνδράμει στο κράτος προς την κατεύθυνση  της κατάργησης των ατομικών ελευθεριών

Υπόθεση τρομοκρατίας με ερωτήματα

Περίεργη τρομοκρατική επίθεση πραγματοποιήθηκε σε αμερικανικό επιβατικό αεροσκάφος της Delta Airlines, με πρωταγωνιστή έναν νιγηριανό που δήλωσε πως εκτελούσε αποστολή της Αλ – Κάιντα. Την χαρακτηρίζω «περίεργη» γιατί με τόσα μέτρα ειδικά μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, λογικά θα έπρεπε να ήταν αδύνατο να γίνει κάτι παρόμοιο, και ειδικά σε αμερικανικό αεροσκάφος. Την ίδια στιγμή, η «φωτογράφηση» της Υεμένης ως το επόμενο Αφγανιστάν ίσως και να συνδυάζεται με την επιμονή του Μπαράκ Ομπάμα να «τελειώνει» με την υπόθεση Αφγανιστάν και να αρχίσει κάτι καινούργιο, εξού και η αποστολή χιλιάδων στρατιωτών  στο εν λόγω διαλυμένο κράτος. Η Υεμένη, από την άλλη, είχε μπει στο στόχαστρο των Αμερικανών από παλιά και δεν έμενε τίποτε άλλο παρά η αφορμή για την επιλογή της ως την επόμενη περιοχή αμερικανικής επέμβασης. Ακόμη πάντως πιο περίεργη είναι και η πληροφορία πως ο πατέρας του δράστη, αφενός είχε προειδοποιήσει τις αμερικανικές αρχές για την δραστηριότητα του γιου του, και αφετέρου ήταν ονομαστός στην χώρα του τραπεζίτης.  Όλα αυτά κάπου δεν κολλάνε μεταξύ τους. Η γρήγορη ομολογία του δράστη ότι εκπαιδεύτηκε από παρακλάδι της Αλ – Κάιντα στην Υεμένη, σε συνδυασμό με την άμεση αντίδραση των Αμερικανών που διοχετεύουν στον διεθνή τύπο ολοένα και περισσότερα κατά της  Υεμένης, δείχνουν πως ένα νέο μέτωπο ανοίγει μιας και οι ΗΠΑ θέλουν να επεκτείνουν την κυριαρχία τους από πάσης πλευράς σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Δεν διστάζουν λοιπόν να εκμεταλλευτούν το κάθε τι, και όλα αυτά φυσικά αν δεν δεχτούμε ότι η νέα αυτή υπόθεση είναι «στημένη». Ο Μπάρακ Ομπάμα, με την εκλογή του, καθόρισε ως πρωταρχικό στόχο το ξεκαθάρισμα με τους Ταλιμπάν και την Αλ-Κάιντα στο Αφγανιστάν. Όμως μετά τούτο θα έπρεπε να βρεθεί μια άλλη περιοχή όπου οι αμερικανικές δυνάμεις θα έπρεπε να αναπτυχθούν. Η όλη συμπεριφορά των Αμερικανών μετά την 11η Σεπτεμβρίου μας έχει δείξει ότι δεν υπάρχει ικανοποίηση παρά την όποια επέμβαση είτε στο Αφγανιστάν είτε στο Ιράκ, παρά κυριαρχεί η επιθυμία για συνέχιση των εκστρατειών, με  το δόγμα Μπους να παραμένει όχι απλά επίκαιρο αλλά να συνεχίζεται, βυθίζοντας τον κόσμο στην ανασφάλεια και τον φόβο. Είναι πραγματικά εξαιρετικά ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε από κοντά τις επόμενες αμερικανικές κινήσεις μετά την νέα αυτή τρομοκρατική απόπειρα. Ο Μπαράκ Ομπάμα συνεχίζει όπως ο άλλοτε δημοκρατικός, Μπιλ Κλίντον, την πολιτική του προκατόχου του ρεπουμπλικάνου Μπους, καθώς τουλάχιστον από τις πρώτες αντιδράσεις δεν φαίνεται αλλαγή ούτε στροφή στην αμερικανική πολιτική. Βέβαια επισήμως δεν έχει διαταχθεί κάποια αμερικανική πολεμική ενέργεια στην Υεμένη, όμως απ΄ότι φαίνεται το κράτος που σπαράσσεται από εμφύλιο πόλεμο και εντάσσεται στον κατάλογο των 10 μεγαλύτερων ανθρωπιστικών κρίσεων του 2009, θα είναι ο επόμενος στόχος. Η νέα τρομοκρατική ενέργεια από ένα άτομο που ήταν στις λίστες των υπόπτων του FBI αλλά που όλως περιέργως και βίζα του δόθηκε αλλά και δεν του απαγορεύθηκε η είσοδος στις ΗΠΑ, δημιουργεί όχι απλά απορίες αλλά μεγάλο σκεπτικισμό όχι μόνο για τα μέτρα ασφάλειας των αεροπορικών πτήσεων με κατεύθυνση την Αμερική  αλλά και το κατά πόσο εσκεμμένες είναι παρόμοιες ενέργειες για την δημιουργία νέων πολεμικών μετώπων. Φαίνεται καθαρά ότι ο κόσμος άλλαξε κατά πολύ από το 2001 και μετά, αλλά παράλληλα γιγαντώθηκαν και οι πιθανές «προβοκάτσιες», με στόχο το άνοιγμα νέων πολεμικών μετώπων και με απρόβλεπτες συνέπειες στο παγκόσμιο στερέωμα. Γιατί όσο απίθανη, ελλιπής  και ανεπαρκής αποδείχθηκε η εξήγηση ότι οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο ήταν θέμα εκλιπούσας ασφάλειας πτήσεων και διάτρητα μέτρα επιτήρησης στα αμερικανικά αεροσκάφη και όχι ηλεκτρονική καθοδήγηση «εκ των έσω» των αμερικανικών υπηρεσιών ασφάλειας , άλλο τόσο ανεπαρκής είναι η όποια απόπειρα εξήγησης για το πώς ο νεαρός Νιγηριανός κατάφερε να περάσει με οποιονδήποτε τρόπο τον εκρηκτικό μηχανισμό στο αμερικανικό επιβατικό αεροσκάφος , μετά τα υποτιθέμενα δρακόντεια μέτρα μετά το 2001, και ειδικά  - θα το επαναλάβω -  σε αμερικανικό αεροσκάφος. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή και συνεχής παρακολούθηση  της υπόθεσης που απειλεί να ανοίξει ένα νέο πολεμικό μέτωπο, αυτή την φορά στην Αραβική Χερσόνησο στην νοτιοδυτική Ασία.  Με δεδομένο μάλιστα  ότι στην περιοχή διακυβεύονται μεγάλα συμφέροντα καθώς ο πετρελαϊκός τομέας συνεισφέρει κατά 72% στα συνολικά δημόσια έσοδα και οι εξαγωγές πετρελαίου αποτελούν το 86% των συνολικών εξαγωγών της χώρας, την ίδια στιγμή που το ήμισυ περίπου του παγκόσμιου διαμετακομιστικού εμπορίου και μεταφορών πετρελαίου διέρχεται από τη θαλάσσια περιοχή ανοικτά του  μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας Άντεν, και την παράλληλη ύπαρξη σημαντικών αποθεμάτων χαλκού, ψευδάργυρου, μολύβδου, χρυσού, ασημιού, νικελίου και θείου και ορυκτού άλατος, η όλη ιστορία περιπλέκεται περισσότερο και η καχυποψία για «υπόγειες» αποφάσεις αυξάνεται κατακόρυφα.  Απομένει λοιπόν  να αποδειχθεί στην πορεία το κατά πόσον αυτό το περιστατικό ήταν τυχαίο ή «στημένο». Και βέβαια το κατά πόσο τα αμερικανικά κυρίως ΜΜΕ θα ξεκινήσουν τις αναλύσεις επί χάρτου στην Αραβική Χερσόνησο έχοντας λάβει την σχετική άνωθεν εντολή.